RSS  

  بوی گل و نسیم سحر قسمت ماست

   پای  بهار ما که  به صحرا نمی رسد!!

      فاش می گویم

         که مولایم علی ست

                 آفتاب صبح فردایم علی ست

رفتم

منی که بودم از شرم خدا سرشار

شیرین ترین شیرین فرهاد شما مردم

           دریا به سمتی که نمی دانیم کوچیده ست

           دریا تمام ماهیان را با خودش برده است

    کاش دریا در آستینم بود

    کاش خورشید بر جبینم بود

    آسمان را به شانه می بردم

    ماه را شب به خانه می بردم

    یللی تللی نمی کردم

    غیر مدح علی نمی کردم

چون نسیم می آیی ،گرد باد خواهي رفت

مي بري مرا با خو د ،تا كجا ؟ نمي دانم

...آسمان گریان و صحرا تشنه است

د ر میان  دجله دریا  تشنه  است

  دست در شط برد و دریا مست شد

  آسمان  تا بی نها یت ، دست  شد

   با دل خونین ، لب خندان که دید ؟

  تشنه ، مشك آب بر دندان كه ديد؟

  خويش را در عشق نشناسي خوش است

  عاشقي هم حضرت عباسي خوش است

...پیشانی دریا،که آب چشم ماهی هاست

آخر چروک افتاد و آخر موج پیدا شد

دریا و ماهی بار دیگر آشتی کردند

هر برکه ،هر گودال بی مقدار دریا شد

آمد کسی که دست هایش مال مردم بود

آمد کسی که نسبتی با عشق و طوفان داشت

در سینه اش یک دل ، دلی از جنس تابستان

د رچشم های بالغش  پیغام  باران  داشت

می گفت من خورشید را در آستین دارم

می گفت من آیینه ی اهل زمین هستم

ای دست های سر بزیر و سرد،اي مردم

من با تمام آسمان ها همتنشین هستم

هان ای شمایانی که سیمرغید و می بینم

در بالهای بسته تان پرواز خوابیده

ای مکه، ای دریا ي بی ماهي ،شب بي ماه

آتشفشان  با  دهان   باز  خوابيده

اي مردم ، اي آواز هاي منتشر در باد

در دستهاي من خدا لبخند خواهد زد

اي دشتهاي تشنه و با آب نامحرم

يك گل شما را با خدا پيوند خواهد زد

  مرا ببخش كه مثل تو مهربان نشدم

  مرا ببخش كه پير آمدم، جوان نشدم

  مرا ببخش كه از خاك بودم و هرگز  _

  براي دست دعاي تو آسمان نشدم

" هزار جهد بكردم كه سر عشق..."ولي شكر -

حريف حرف حساب دل و زبان نشدم

  هميشه نيت گرگ و شبان يكي بوده است

  خداي شكر ،كه من ، اين نبودم،آن نشدم

  چه فرق مثل چه كس بوده ام ؟مهم اين است-

  كه با وجود تو محتاج ديگران نشدم

  ساعت ده صبح است

           دست هاي آسمانی تو

                                     با لب هاي من

                                          دعا مي خوانند.

   دعا ها يي كه لب هاي فرشتگان نيز

                             از آن باكره است

                        ... كه آسمان را به باران مي رساند

                         ... كه زمين را بارور مي كند .

  حالا  ده و نيم صبح است 

                          باوضوي هم

                         نادرترین نماز تاريخ را می خوانیم.

    در سایه ی درختی پیر

          كه نام خودش را هم به ياد ندارد

                                   باریدن را تجربه می کنیم .

   ساعت از ده و نيم هم گذشته است

   من با لب هاي تو

   تو با دستهاي من 

            بااشتياق سكوت قنوت مان را مي شكنيم

   حالا  تو دعا می باری

            من اشک

  وفرشتگان نماز شکسته می خوانند.

   با بهاري كه در چشم هايت مي وزيد

             باگلهايي كه خلاصه بهشت بودند

   با دستهايي كه

           دانه هاي دعا در آسمان مي پاشيد

            تا فرشتگان گرسنه نمانند.

   با لب هايي كه مفاتيح الجنان من است.

   بهار در چشم هاي تو بود

                     زمستان د رنگاه من

                    كه در آن عصر گرما ريز

                           در سكوتي سرد مي شكستم

                                            بر سنگهايي سپيد و داغ .

   من ايستاده مي مردم

           در حالي كه تو در من نفس مي كشيدي

                                        بزرگ تر مي شدي .

   حالا من از تو پرم

   از تو

         كه  خدا از سر انگشتان نيايشت قد مي كشد

                                    و صداي ربنايت

                                   آبهاي سرازير را به آشوب مي كشاند.

              از تو

               كه با هر بامداد ت من را متولد مي كني

               من را كه  كوچك شده ام تا تورا بزرگتر ببينم.

     سلام به آفتاب

                     که بی دریغ می تابد

      سلام به دریا

                      که در آرامش ساحل می ممیرد.

     سلام بر گل

                   که بی واهمه می خندد

       و سلام بر تو 

              كه  خورشيدي

             كه دريايي

        كه...

بيا از اين همه افسون شهر بر گرديم

به شوق آمده بوديم ،به قهر بر گرديم

دلم گرفته از اين جوي هاي سيماني

بيـا به دامـن پـر مهـر نهـر برگرديم

بی تو حال گل ها خوش نیست،

زمين دور  خودش مي چرخد .من دورخودم.

موج ها فقط همدیگر را هل می دند

وتمام د ریاها بحرالمیت اند.

آستيني تهي از دستم و در باد رها

ساكن سايه ، سرازيرتر  از  بارانم

     مــن  بچــه ی دهـــاتم و از روی سـادگـی-

     گاهی که می خورم قسمی  سرخ می شوم

    در پس هر کوه

                 خورشیدی

   در دل هر سنگ

                  چشمه ای

    اما 

     برای هر قفل

    بيش از سه کلید موجود است.

مهربان من! مثل ديگران تو هم فردا –

مي روي ومن كاري جز دعا نمي دانم

          بي تو از خودم دورم .دور دور. آن سان كه ـ

چشم هاي خود را هم آشنا نمي دانم

آمدي نسيم. اما . گردباد خواهي رفت

مي بري مرا با خود. تا كجا ؟  نمي دانم

    خویش را در عشق نشناسی خوش است

     عاشقی هم حضرت عباسی خوش است

    همیشه

             کسی هست

                              که دلش

                                    مال تو باشد.

                      ما با سليقه ي مردم

                      پير مي شويم .

                               و اين

                                  دردكمي نيست.

      کاش خورشید بر جبینم بود

      کاش  دریا در  آستینم  بود

              آسمان را به شانه می بردم

              ماه را شب به خانه می بردم

     یللی  تللی  نمی کردم

     غیر مدح علی نمی کردم

               با هر کلمه

                             کتابی

                 وبا هر کتاب

                         انسانی دیگر متولد می شود.

این هم تصویر جلد آخرین کتاب شعر من

 عيد است . پنجه بر دف خورشيد مي زنيم

...عید است و می وزد نفس روشن بهار

جاریست آب و آینه از دامن بهار

آب زلال . آینه ی بید پیر شد

پلکی تکاند چشمت و شهری اسیر شد

عید است از حوالی اسفند می روم

تا عشق . تا ترانه و لبخند می روم

آغوش می گشایم و آغاز می شوم

مثل دریچه رو به سحر باز می شوم

عید است و باید از نفس گل مدد گرفت

از نغمه های قدسی بلبل مدد گرفت

باید ترانه صحبت پنهان ما شود

باید زبان عشق غزلخوان ما شود

باید کنار پنجره رفت و سپید شد

باید به بام عشق بر آمد. شهید شد

عید است و من شبیه نگاه تو روشنم

سر شارم از بهار .پر از سرو  و سوسنم

جاریست از زلالی پیراهنم غزل

می بارد از نگاه و دل روشنم غزل

عید است و عشق می وزد از چار سوی من

گل کرده رود گمشده ای در گلوی من

عید است و آسمان و زمین لاله پرور است

هفت آسمان سپیدی بال کبوتر است

پر گشته از زلالی خور شید ساغرم

سرشار از آسمان . پر بال کبوترم

گل می شوند ماسه و شن زیر پای من

کف می زنند برگ درختان برای من

دی رفته . خیمه در نفس عید می زنیم

عید است پنجه بر دف خور شید می زنیم

                                                 عيد شما مبارك

درست مثل غنچه به هم فشرده بودم

غروب کرده بودم.شکست خورده بودم

شب شکستنم بود . اگر نمی رسیدی --

جنازه ی  دلم را به خانه برده بودم

بدون چشم های تو رفته بودم از دست

بدون دست های تو جان سپرده بودم

شب به هم رسیدن  . نسیم می شدم کاش ـ

که دانـه دانـه زلـف تو را شــمرده بـودم

عزیز من که چشمت دو باره عاشقم کرد -

اگـر نگاه گـرمـت نبـود . مـرده بـودم

      باز هم باراني ام.باراني چشم توام      

      فـانی چشم توام.طوفـانی چشم توام

     فاش می گویـم بـهار مهر بان!بانوی من!

     عید قربان است و من قربانی چشم توام

بي تـو از داغ و درد لبــريـزم

سخت افسرده ام . غم انگيزم

اندكي آنطرف تر از هيــچم

واي من . من چقدر ناچيزم

بي تو خاكسترم .ولي باتو ــ

دشت" آيش خورم" . غزلخيزم

تو . شكوفاترين درخت بـهار

من.‌ عقيم از شكوفه. پاييزم

از چه سمت است كوچه ي باران ؟

تا چـــــراغ غـــزل بيـــاويـــزم

مهــربانم ! بگير دستم را

دوست دارم دو باره بر خيزم

قد می کشند مثل درختان شغاد ها

امکان بارور شدن باغ و راغ نیست

وقتی عمودی اند درختان و باد ها

خون حماسه یخ زده در باور زمین

دنیا پر است از نفس نامراد ها

اینجا کسی شبیه خودش نیست نازنین

اینجا "کیارش" اند تمام" جواد "ها

تنها تویی حماسه و تنها تویی غزل ـ

کم مکی شوند پیش تو "خیلی زیادها"

طلوع كردي و با ديدنت زبان گم شد

دلم . شكسته ترين تو .ناگهان گم شد

هزار مرتبه روييد بر لبت خورشيد

هزار مرتبه در چشمت آسمان گم شد

دو  گام مانده به ظهر آسمان ترك برداشت

تو كوچ كردي و خورشيد مهربان گم شد

درخت شانه تهي كرد و آسمان افتاد

خداي قريه در انبوه آب ونان گم شد

هر آنچه بود در عالم.هر آنچه خواهد بود ـ

به پاي آمدن صاحب الزمان گم شد

من امشب از دوبیتی.از غزل . از گریه سرشارم

سرم را می گذارم باز هم بر شانه ی   "  تارم"

 پری های خیالم ناگهان در رقص می آیند

  که  تو - شعر مجسم- باز می آیی به دیدارم

دو زانو می نشینی روی زیر اندازی از چشمم

نگاهم می کند چشمی . که عمری کرد انکارم

دل من گرچه چشم زخمی اسفندیار .آخر ـ

مگر من می توانم از دو چشمت چشم بردارم؟

تو خواهی رفت و خواهم ماند با شعر و دوتار .اماـ

به دندان پشت دستم می نویسم دو ستت دارم

گریه کردن کم آرزویی نیست

                             آنگاه که کوه

                                    پیامبری نمی زاید.

آنگاه که یال وحشی اسبان

                      در آرامشی گنگ سپید می شود

                                و خواب موریانه ها را

                                      سم ضربه ی گله ی مرال ها آشوب نمی کند.

گریه کردن کم آرزویی نیست

                            وقتی که

                                       پدر بزرگ من

                                             که زیستن را مرده بود

                                                 گریه اش را پنهان می کند

                                                   در جیب هزار  توی قبای قبیله ایش.

 مادر بزرگ من

                     که مرگ را زیسته بود

                              اشکهایش را فریاد می شد

                                                  تا چهل کوچه آنسو تر

                                                                        و پیر تر مرد.

پدر بزرگ من

                آرزوی گریه را فریاد شده بود

                              با حنجره ای که تمام باد ها

                                                  آبستنش بودند.

پدر بزرگ من

               آرزوی گریه را پیر شد

                                      و جوان مرد.

درست مثل دو چشم تو مست و هشیارم

به چشم های خمارت قسم که تب دارم

شبیه پنجره های نشسته در باران

غم تو دارم و از بغض و گریه سرشارم

کسی کجاست ببیند چگونه می شکنم

کسی کجاست ببیند چگونه می بارم .

چگونه آب شدم پابه پای چشمانم

چگونه دود شدم پا به پای سیگارم

عزیز من که چو گیسوی تو پریشانم -

عزیز من که به هجران تو گرفتارم -

اجازه هست بگویم که عاشقت هستم

اجازه هست بگویم که دوستت دارم

دیگر کسی به داد دل ما نمی رسد

شب خانه زاد ماست .به فردا نمی رسد

رودیم. سر بزیر و سرازیر می رویم

رود شکسته ای که به دریا نمی رسد

سیبیم .سیب شاخه نشینی که از قضا-

یک عمر سنگ می خورد. اما نمی رسد

بوی گل و نسیم سحر قسمت شماست

پای بهار ما که به صحرا نمی رسد

من با تمام حنجره ام داد می زنم

یا می رسد به گوش شما یا نمی رسد

چون ابر گریه ریزم از این درد پیر .که-

چشم شماچرا به تماشا نمی رسد؟

گفتند این خاک دیگر سرو و صنوبر ندارد

اینجا زمین ها عقیم اند.اینجا دلاور ندارد

گفتندخوب است امروز درگوشه ای دفن سازیم

این آسمان را که بوی بال کبوتر ندارد

از سرخی شمعدانی تعریف کردند .هر چند -

دیدند این باغ عاشق از لاله بهتر ندارد

بر شانه های خیابان بردند دلهای مارا

بردند و بردند انگار این کوچه آخر ندارد

یک آسمان ابر دارم در سینه از سوگ یاران

یک شب بیاید ببیند هر کس که باور ندارد

فشا ندم در مسیر   باد  بغض  ناگهانم  را

خروس روستا لال است و ایل شب نمی کوچد

قفس می بافد اینجا چشم هایی آسمانم را

چه نارس بود و نا هموار  بود آنروز.روزی که -

برای لقمه نانی رهن می دادم زبانم را

چو شمعی شعله در جان ایستادم .آب گردیدم

که روشن کرده باشم بلکه بزم دوستانم را

ولی دیدم به چشم خویش کاین مردان نابالغ-

به دندان می گرفتند از سر حرص استخوانم را

منم که پنج فصل سال را در خنده می گریم

خدا قوت دهد این چشم های مهر بانم را

        می کشد مرا آخر بی تفاوتی هایت

        برکه برکه  سرشارم  از  ترانه و طوفان           

        تشنه تشنه می میرم در کنار دریایت

         می برد مرا با خود تا بهشت آغو شت             

       خنده های شیرینت .چشم های لیلایت

         آرزوی من این بود.خاک پای تو باشم                     

        قسمتم ولی این شد.دیدن رد پایت

         کی دو باره می خندی با من ای گل مریم            

         ای هزار شب چون من پیشمرگ فردایت

    رود ها

       ایستاده ا ند.

   گیسوانت

      که خوابگاه پرندگان مهاجر است   

                                       همچنان زلال می وزد.

بانو

    کدام گرد باد  هراس

       در چشمهای تو بیتوته کرده است

                           که ندیدنت را می بارم.

بانو

            آسمان سهم پرندگانی ست

                             که نام تو را

                                       شاباش می کنند.

                                     و دف ها به یاد تو

                                                  فریاد می شوند .

راستی بانو

      بدون تو

     شبانه روز  چند سال است؟

سلام کرد .سرخ شد . نشست رو بروی من

دو دست تکیه گاه چانه کرد . سخت خیره شد -

به انتشار پاسخ "علیک" در گلوی من

- به من . به دست های من.عقیده داشت آن قدر -

که بارها نماز خوانده بود با وضوی من -

سپس به کفشهای هم کمی دقیق می شوند-

نگاه سر بزیر او . دو چشم قصه گوی من

بلند می شوم . فرار می کنم.که باز هم -

دمیده  آفتاب . تا بریزد  آبروی  من

۱-  دیروز .روز تولد خورشید.امام حسین (ع ) و امروز روز تولد ماه بنی هاشم . حضرت

عباس (ع)است .آنکه بحق عاشق بود  چرا که دیگران را  بر خود ترجیح داد نه خود را بر

دیگران:

.... با دل خونین لب خندان که دید ؟

  تشنه مشک آب بر دندان که دید؟

 خویش را در عشق نشناسی خوش است

عاشقی هم حضرت عباسی خوش است.

۲-  امروز  .روز  عشق . رو ز جوانمردی .روز صبر و روز جانباز است.روز

عباس های زمان است:

 جانباز

این روز ها که گم شده و راز می شوند-

از  ابتدای چشم تو آغاز می شوند

فریاد های منتشر من . سکوت من-

در پرده ی نگاه  تو  آواز می شوند

با یک نگاه گرم تو. این سنگ های سرد-

پر باز  کرده . لایق پرواز  می شوند .

اما بدون لطف تو  ای مهر بان ترین-

در ها .برای بسته شدن .باز می شوند

این دست های منتشر .این مردهای مرد-

عباس بوده اند که جانباز می شوند

گم شد نگاه زندگی زاد شما مردم

شب ابتدای بودنش را جشن می گیرد -

تا می وزد گیسوی در باد شما مردم

روز وفاتم رقص خواهد کرد تابوتم -

بر شانه ها از گریه ی شاد شما مردم

رفتم منی که بودم از شرم خدا سرشار

شیرین ترین شیرین فرهاد شما مردم

خوشحالم از اینکه پس از مرگم نخواهد ماند

 غیر از نگاهی گرم در یاد شما مردم

خاتون صحرا .آفتاب .آهسته می پژمرد

هر در به سمت گردبادی خسته وا می شد

هر روز صد ها آفتاب نورس و نو پا

در خاک می خوابید و خرمایی خدا می شد

ماهی که بی ایمان به آب شور دریا بود

هر روز راه رود را می بست . سد می کرد

انسان تمام عمر خود را پشت بر خور شید -

می رفت و دایم سایه ی خود را لگد می کرد

کاخ غرور مردها  هر شب بنا می شد

بر استخوان کتف سوسن های نا بالغ

بر روی لبهای زمین لبخند سرخی بود

از گیر ودار تیغ و گردن های نا بالغ

پیشانی در یا .که آب چشم ماهی هاست-

آخر چروک افتاد و آخر موج پیدا شد

دریا و ماهی بار دیگر آشتی کردند

هر برکه . هر گودال بی مقدار دریا شد

آمد کسی که دستهایش وقف مردم بود

آمد کسی که نسبتی باعشق و عرفان داشت

در سینه اش یک دل . دلی از جنس تابستان

در چشم های بالغش پیغام باران داشت

می گفت : من خورشید را در آستین دارم

می گفت : من آیینه ی اهل زمین هستم

ای دست های سربزیر و سرد .ای مردم

من با زلالی های در یا همنشین هستم

هان ای شما یانی که سیمرغید و می بینم -

در بالهای بسته تان پرواز خوابیده

ای مکه . ای در یای بی ماهی .شب بی ماه

آتشفشان با دهان باز خوابیده

ای مردم ای آواز های منتشر در باد

در دستهای من خدا لبخند خواهد زد

ای دشتهای تشنه و با آب نامحرم

یک گل شما را با خدا پیوند خواهد زد

  آقای وحید محمدیان در تاریخ۹/۵/۸۶  از طریق وبلاکم امر کرده بودند که شعر" یا علی گفتیم و عشق آغاز شد"را بیاورم. اگر چه این شعر را سالها پیش سروده ام .ولی بزرگان گفته اند :ادب در اطاعت است.از این رو چشم. اما چون این شعر طولانی است .تنها ابیاتی از آن را می آورم.

.... از بیابان بوی گندم مانده است

عشق روی دست مردم مانده است

آسمان بازیچه ی طوفان ماست

ابر نعش آه سرگردان ماست....

باز هم یک روز طوفان می شود

هر چه می خواهد خدا آن می شود

می روم افتان و خیزان تا غدیر

باده ها می نوشم از جوشن کبیر

آب زمزم در دل صحرا خوش است

باده نوشی از کف مولا خوش است

فاش می گویم که مولایم علیست

آفتاب صبح فرد ایم علیست

هر که در عشق علی گم می شود

 مثل گل محبوب مردم می شود  .

تا علی گفتم زبان آتش گرفت

پیش چشمم آسمان آتش گرفت

.......

آسمان رقصید و بارانی شدیم

موج زد در یا و طوفانی شدیم

بغض چندین ساله ی ما باز شد

یا علی گفتیم و عشق آغاز شد

یا علی گفتیم و دریا خنده کرد

عشق مارا باز هم شرمنده کرد

یا علی گفتیم و گلها وا شدند

عشق آمد.قطره ها دریا شدند

یاعلی گفتیم و طوفانی شدیم

مست از آن دستی که می دانی شدیم

یاعلی گفتیم و طوفان جان گرفت

کوفه در تزویر خود پایان گرفت.

کوفه یعنی دستهای ناتنی

کوفه یعنی مردهای منحنی

کوفه یعنی مرد. آری .مرد نیست

یا اگرهم هست .صاحب درد نیست

عده ای رندان بازاری شدند

عده ای رسوایی جاری شدند

آن همه دستی که در شب طی شدند

ابن ملجم های پی در پی شدند........

از سکوت و گریه سرشارم علی

تا همیشه دوستت دارم علی.

كرد هستم

 كرد هستم، نفس كوه مرا مي‌خواند

دشت، اين وسعت انبوه مرا مي‌خواند

بايد از همهمه‌ي آهن و سيمان بروم

بايد از اين همه انسان شتابان بروم

بايد از خويش برون آيم و كاريز شوم

جريان يابم، از رفتن لبريز شوم

يالهاي يله در باد، مرا مي‌خوانند

ني و «لي‌لانه» به فرياد مرا مي‌خوانند

دشتها منتظر آمدن بارانند

بادها بي‌سر گيسومان سرگردانند

خسته شد روح غزل‌خيز درختان بي‌ من

سنگ شد چشمه در آغوش بيابان بي من

بيد مجنون شده در بي‌مني و پير شده ست

ياس از پنجره تا كوچه سرازير شده ست

رمه‌هايم يله در باد، يله در باران

آفت افتاده به انبوهي گندمزاران

بايد از همهمه‌ي آهن و سيمان بروم

بايد از اين همه انسان شتابان بروم

من نه آنم كه به اين همهمه‌ها دل بندم

گريه‌ام گم شده، ناچار چنين مي‌خندم

اهل ايلم، پدر و مادر من اكرادند

پشت در پشت غزل پيشه و عاشق زادند

پدرم مرد، زمين يكسره سرگردان شد

عقل بعد از پدرم چرخ زد و نادان شد

 بعد مرگ پدرم از همه تيپا خوردم

ماه مرداد، در آغوش تو سرما خوردم

پدرم از سفر موي دراز آمده بود

رفته بود از خود صد مرتبه، باز آمده بود

پدرم بود كه مي‌گفت زمستان سرد است

هر كه در مرحله‌ي عشق ببازد، مرد است

گرچه در كوه صداي پدرم گم شده است

دشت مرده، رد پاي پدرم گم شده است

گرچه بعد از پدرم عشق فراموش شده است

آتش غيرتمان يخ زده، خاموش شده است

دشت در دشت سكوت است و غزلخواني نيست

باد زندانيست، گيسوي پريشاني نيست

سفره‌هاي پدري از نمك و نان خالي‌ست

آسمان از وزش سبز درختان خالي‌ست

ماديان از نفس افتاده در اين سنگستان

گل نمي‌رويد، آغوش بيابان خالي‌ست

ابر آبستن هيچ است كه مي‌بارد هيچ

ناودان از نفس روشن باران خالي‌ست

كوه از ني‌لبك و هي‌هي چوپان خالي‌ست

مي‌روم از نفس هرزه‌ اين شهر شلوغ

ايل از وسوسه ی شهوت و شيطان خالي‌ست

ايل خالي شده از گله و گندم، اما -

شهر از عشق، از آيينه از انسان خالي‌ست.

 مردم شهر كه مي‌خواهمتان چون جانم

با شما هستم و مي‌خندم و مي‌خندا نم

قصه چشم شما خواب مرا شيرين كرد

در شب چشم شما ماه شدم، تابانم

با شما مي‌شكفم، مي‌رسم و مي‌ا فتم

پرم از بودن و افتادن، سيبستانم

با شما پنجره‌اي از خود تا خورشيدم

بي‌شما در خطر و خاطره سرگردانم

 آستيني تهي از دستم و در باد رها

ساكن سايه، سرازيرتر از بارانم

اين همه نور، صدا، همهمه، زنجير شماست

خر دجّال همين شهر نفسگير شماست

اي شمايي كه خداي همه‌تان پول شده است

فعل‌هاتان همه مستقبل و مجهول شده است

اي شمايي كه دل و جان شما مصنوعي است

رنگ رخساره و چشمان شما مصنوعي است

دلتان كهنه كلوخي است. نه، سنگي سرد است

سبزي برگ درختان شما مصنوعي است

ماه در كوچه بن‌بست شما سرگردان

روشنايي خيابان شما مصنوعي است

خنده‌ي ظاهرتان گريه پنهان من است

مردمي كه گل و گلدان شما مصنوعي است

پاي تا سر شده‌ام گريه و مي‌گويم فاش

آب و نان و لب و دندان شما مصنوعي است

مردم شهر كه مي‌خواهمتان چون جانم

با شما هستم و مي‌خندم و مي‌خندانم

سفر از شهر شمايان سفري جانكاه است

جادوي «مادر فولادزره» در راه است

مي‌روم حرف دل گمشده من اين است

شهر در عين قشنگي دملی چركين است

كرد هستم، نفس كوه مرا مي‌خواند

دشت اين وسعت انبوه مرا مي‌خواند

بايد از همهمه آهن و سيمان بروم

بايد از اين همه انسان شتابان بروم

بايد از خويش برون آيم و كاريز شوم

جريان يابم، از رفتن لبريز شوم

1و 2: دو آهنگ اصيل كردهاي شمال خراسان

                                 برف ها

                                     سپید و جوان می مانند.

وقتی آتش سرد می شود

                      درختان آواز سبز می خوانند.

درخشان آمدی بانو.

        آتشی مقدس

                       از پیراهنت جوان می شد.

                                                    ومن

                                                    تمام زمستان ر ا

                                                     پابه پای آفتاب

                                                           پرنده ی دست آموزت شدم.

بانو

        از تفنگ های شکسته مان

                                       تابوتی بساز

واز شمشیرهای تکه تکه شدمان

                                    قفسی

                                         تا میزبان باشی

                                                  صدایم را که پیرت شده است.

سارا سلام ! پاسخ گل تازیانه نیست

 با ما بخنداگرچه که رسم زمانه نیست

سارا ببین بهار به سرشاخه ها رسید

ساراگل و بهار فسون وفسانه نیست

تنها تویی که از لب من شعر می شوی

هرکس که لایق غزل عاشقانه نیست

دریاعمیق هست ،ولی پیش چشم من ـ

مثل نگاه ساده ی تو بی کرانه نیست

گاهی مرا به یاد بیاور همین وبس

مرغی که عاشق است پی آب ودانه نیست

سارا برقص !بلکه جهان بارور شود

سارابخند! فصل خزان جاودانه نیست

                                 برف ها

                                     سپید و جوان می مانند.

وقتی آتش سرد می شود

                      درختان آواز سبز می خوانند.

درخشان آمدی بانو.

        آتشی مقدس

                       از پیراهنت جوان می شد.

                                                    ومن

                                                    تمام زمستان ر ا

                                                     پابه پای آفتاب

                                                           پرنده ی دست آموزت شدم.

بانو

        از تفنگ های شکسته مان

                                       تابوتی بساز

واز شمشیرهای تکه تکه شدمان

                                    قفسی

                                         تا میزبان باشی

                                                  صدایم را که پیرت شده است.

کسی چون غنچه. پرپر راه می رفت

به دنبالش تمام کوچه هارا -

دلم از من جلوتر راه می رفت

        با اندوه منتشر درختان در باد

        با برگهایی که برایمان دف زرد می کوبند.

خورشید کهنسال

       آرام آرام از سرانگشت درختان فرود می آید

                             تاعابران سرا پا دهان را گرم کند.

باید فاتحه بخوانم

          برای آدم هایی که فکر می کنند که چگونه فکر نکنند

                                          آدم های مرده باد و زنده باد.

آدم های آبی

آدم های قرمز

          آدم هایی که خورشید را در لبه ی کلاهشان قایم می کنند

                                                                       تا شب را جشن بگیرند.

آدم های......

            بارانم می کند

                         باران

                                در آفتابی ترین ظهر ممکن .

قطره

     قطره

           قطره

          در پایت زلال می میرم .

بانو !

     در چشم هایت پرنده ای است

         که خوشه های شکفته ی انگور

         که سرخی دل انارها را

                                       طواف می کند .

مه جنگل را بلعیده است

دانه های روشن باران

                زیارتنامه می خوانند

                                   بر شانه هایی از پریشانی سرشار . 

قله ها

          سردارانی هستند 

                             خلع سلاح شده .

مردان دور

          بلدرچین ها را درو کرده اند

                                       هر چند

                                       هر صبح

                                                    گندمزاری از چشم های تو طلوع می کند .

شهر شروع می شود

                 در ازدحام  دندانهایی گرد

                  در ازدحام دف هایی که به سکوت رسیده اند

                  در ازدحام سرب وسنگ

تو

   باچراغ آمده ای

ومن آماده تر از همیشه

                      منتظر دزدیده شدن هستم .

...فاش می گویم به آواز بلند

وارثان دردهای ارجمند

گرچه طوفانی ترین دریاست عشق

خاک پای حضرت زهراست عشق

حضرت زهرا طلوعی دیگر است

حضرت زهرا شروعی پرپر است

حضرت زهرا گل لبخند ماست

حضرت زهرا پل پیوند ماست

حضرت زهرا خدای عاشقی ست 

ابتدا و انتهای عاشقی ست

***

ای درختان پیش رویت سربزیر

هفت اقیانوس در چشمت اسیر

ای صمیمی با تمام لاله ها

نام تو تکیه کلام لاله ها

باز گو آن ماه ناپیدا کجاست ؟

هان! مزار حضرت زهرا کجاست ؟

در امتحان چشم قشنگ تو رد شدم

مجنون قصه های نظامی که در فراق ـ

روزی هزار مرتبه جان می دهد شدم

سالی که غیر فصل زمستان نداشته ست

برگی که پایمال همه می شود شدم

از شاخه ی نگاه تو افتادم وسپس ـ

در ازدحام رهگذرانت لگد شدم

     افتادم و شکستم وبرخاستم که تا ـ

     مردی که ناز چشم تورا می خرد شدم